တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္းဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္း အထင္ႀကီးလြန္းအားႀကီးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးလြန္းအားႀကီးလို႕ အရွက္ကြဲရေပါင္းလည္း မ်ားပါၿပီ။
ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တယ္ လို႕ပဲ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွိတယ္။ ကိစၥတစ္ခုခု ျဖစ္ခ်င္ၿပီဆုိ ကၽြန္မေတာ့ ေရွ႕မၾကည့္၊ ေနာက္မၾကည့္ လုပ္လိုက္တာပဲ... ကၽြန္မရဲ႕ ခံယူခ်က္ တစ္ခုက Everything is possible.. It's just depends on whether you want to do it. ကိုယ္က အမွန္တစ္ကယ္ စိတ္ပါရင္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ ယံုၾကည္မိပါတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕ ကိစၥေတြဆိုရင္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆႏၵနဲ႕တင္ ၿပီးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ႏွစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) ႏွစ္ေယာက္ထက္ပိုတဲ့သူေတြရဲ႕ ဆႏၵက ဒီတစ္ခုတည္းဆိုရင္ေတာ့ ဒီဆႏၵကို ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ဆိုတာ လူညီရင္ မျဖစ္ႏိုင္တာ မရွိဘူးလို႕ ယံုၾကည္မိပါတယ္။
ခက္တာက ဒီ collective will ကို ရရွိဖို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ထပ္တူ ကိုက္ညီဖို႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို အိုင္ဒီယာ တစ္ခုစီနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ၿပီး အလုပ္တြင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ကေတာ့ cooperation ပါပဲ။
ခ်စ္ေရး ခ်စ္ရာမွာ... Long Distance Relationship ဆိုတာ ခက္ခဲတယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ထင္ျမင္ၾကပါတယ္။ Realistic မျဖစ္ဘူး... idealistic ျဖစ္တယ္ ဆိုၿပီးလည္း ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားၾကတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ႏွစ္ဦးလံုးရဲ႕ ခံယူခ်က္က distance ဆိုတာ overcome လုပ္လို႕ရတယ္ ဆိုတဲ့ mindset ေလး ရွိၾကတာကိုး...
တစ္ခါတစ္ေလ ဒါကို ေတြးမိၿပီး ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့သူက ဒီ LDR ကို အယံုအၾကည္ မရွိပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ပဲ သူ႕စိတ္မွာ ၀င္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မွားတယ္ဆိုတဲ့ ေထာက္ျပခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးက ငုတ္လ်ဳိးေနရတယ္။ ကုိယ့္ဆႏၵ တစ္ခုတည္းမွ မဟုတ္တာ... သူက ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္မွ မရွိတာ... မရွိဘူးဆို သူက ကိုယ့္ကိုမွ မခ်စ္တာကိုး.... ကိုယ္ကျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဇြတ္အထင္ႀကီးေနမိတာကိုး...
-+-+-+-
အခုလည္း ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဇြတ္အထင္ႀကီးေနမိၿပီ ထင္ပါတယ္။ စိတ္ေလွ်ာ့... စိတ္ေလွ်ာ့...
how can he say not possible even without trying ..